Z Moniką Babalską, ubiegłoroczną absolwentką studiów licencjackich na kierunku dziennikarstwo i komunikacja społeczna w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej, rozmawia Katarzyna Cegielska

Zaledwie rok temu składała Pani egzamin dyplomowy...
- Bardzo szybko minął ten czas. Przez ten rok dużo też się zmieniło, przede wszystkim to, że dostałam pracę w swoim zawodzie. To było właściwie tuż przed obroną, bo pamiętam, że brałam wolne, aby przyjechać z Olsztyna do Torunia na egzamin.

Pracuje Pani w swoim zawodzie, a zatem co Pani robi?
- Jestem montażystką w regionalnej telewizji publicznej w Olsztynie. Montuję materiały, ale czasem także pracuję jako dziennikarka.

Proszę powiedzieć, jak przebiegała rozmowa kwalifikacyjna?
- Bardzo ciekawie, ponieważ w CV na samym początku zaznaczyłam, że jestem absolwentką Wyższej Szkoły Kultury Społecznej i Medialnej w Toruniu. Przedstawiłam także swoje umiejętności, które nabyłam na uczelni. Pierwsze pytanie, jakie mi zadano podczas rozmowy, brzmiało: Czy rzeczywiście pani potrafi to, co pani napisała w CV i czy rzeczywiście jest pani z tej uczelni. Potwierdziłam. Potem zaproszono mnie do studia, bym pokazała, co potrafię.

I pokazała Pani, że potrafi... Ale dlaczego wywołało to takie zdziwienie, że można po trzech latach studiów umieć montować czy sprawnie posługiwać się kamerą, a także mikrofonem?
- Komisja nie chciała uwierzyć na słowo, że przez trzy lata studiów dziennych miałam już obycie z mikrofonem, z kamerą, z pracą na montażu. Że tyle praktycznych rzeczy mogłam się nauczyć podczas studiów. No i sprawdzali mnie, patrzyli mi na ręce, co i jak robię, czy się nadaję do tej pracy. Powiem szczerze, że mimo umiejętności było to stresujące, bo jednak była to jakaś presja. Obserwowali mnie bacznie, sprawdzali, aż w końcu stwierdzili, że jednak rzeczywiście się nadaję do pracy, bo posiadam umiejętności, o których napisałam w CV. I zostałam zatrudniona. Musiałam się wdrożyć, poznać ludzi, obowiązki, ale teraz jest już lżej, bo z dnia na dzień coraz lepiej i sprawniej mi to szło.

Zdziwienie komisji wywołało to, że takie sprawności można nabyć podczas praktyk studenckich? Inne uczelnie o profilu dziennikarskim nie zapewniają tak bogatych i różnorodnych praktyk i absolwent, dopiero zaczynając pracę, ma do czynienia z poważnymi zadaniami praktycznymi.
- Dokładnie, a ja te wszystkie umiejętności właśnie nabyłam w Wyższej Szkole Kultury Społecznej i Medialnej. Każdą wolną chwilę poza zajęciami wykorzystywałam, aby się czegoś nauczyć, a uczelnia takie możliwości daje. Jeśli tylko ktoś chce, ma dostęp do studia, montażowni, są warsztaty telewizyjne, radiowe, prasowe i pod okiem specjalistów uczy się zawodu...

Ile godzin praktyk wypracowała Pani podczas studiów?
- Oj, nie pamiętam. Ale dużo więcej niż godziny obowiązkowe. A jest ich 600 w WSKSiM. Kosztowało mnie to dużo własnej pracy, samozaparcia, ale przede wszystkim dokonałam tego dzięki ambicji. Ja po prostu wiedziałam, że chcę być montażystką, bardzo mi się to podobało i przede wszystkim w tym kierunku poszłam.

Co powiedziałaby Pani tym, którzy wahają się przed wyborem uczelni, przed wyborem WSKSiM w Toruniu?
- Powiem tylko tyle, że nie ma co się wahać, tylko trzeba wybrać te studia. A potem trzeba pracować, chodzić na zajęcia, ale nie tylko na te, które wynikają z toku studiów, ale i na dodatkowe. Trzeba też wiedzieć, co się chce robić w życiu. Ja poszłam do tej uczelni, wiedząc, że chcę zostać dziennikarką i chcę pracować w tym zawodzie. Potem, kiedy poznałam zasady montażu, zapragnęłam być specjalistą w tej dziedzinie. A tu jest ważna przede wszystkim praktyka. WSKSiM daje ogrom możliwości przy doskonaleniu warsztatu, więc bardzo serdecznie zachęcam wszystkich do wyboru tej uczelni. Czas, jaki spędziłam w WSKSiM, był bardzo przydatny. Wykorzystałam go w stu procentach.

Dziękuję za rozmowę i życzę sukcesów w pracy.

"Nasz Dziennik" Sobota-Niedziela, 12-13 lipca 2008, Nr 162 (3179)